Едногодишен помен: 22.09.2004 – 23.05.2010

“Nobody does it alone Jack. You needed all of them, and they needed you. To remember, and to… let go.”
Преживеавме! Иако на почетокот процесот беше болен, а помислата дека повеќе никогаш нема да имаме допир со оваа „дрога“ ни создаваше постојана кнедла во грлото – еве сме сите здрави и живи една година подоцна… (но, признавам, се’ уште со мала кнедла!!!)
Драги фанови на Изгубени, за само десетина часови и официјално ќе помине една година од последната прикажана епизода на оваа култна серија. Не постојат зборови со кои можам да го опишам внатрешното чувство кое ми се појавува на самата помисла на Lost, како и она што ни го понуди самото финале… дури и по цела година анализирање, размислување и барање на секакви црни точки во можеби најбеспрекорно испланираното шоу во историјата на телевизијата.
Точно е, остануваат за век и векови дилемите дали можеби продуцентите избрзаа со одлуката за лимитирање на Изгубени на само шест сезони, но исто така е точно дека за најголемите мистерии, добивме одговори, кои од некоја причина остануваат невидливи за најголемите противници на финалето и делото на Линделоф и Кјус.
Во текот на оваа една година, она што јас како фан на серијата можев да го забележам е масовната поделеност на Лостосферата по, но и за време на финалето. Како што многумина знаат, македонските фанови имаа несекојдневна можност да дискутираат за оваа серија за време на емитувањето на секоја нова епизода од последните две сезони, а кулминацијата како што, секако, и и’ доликува на една ваква серија се случи за време на “The End“, кога во посебен IRC канал бевме присутни за време на сите 5 часови од т.н. “Lost-настан” на ABC околу 20-тина луѓе.

Морам да признаам дека на прв поглед, “The End” ми изгледаше помалку неорганизирана епизода – што поради возбудата со која ја следев, а што поради негативните критики кои беа изнапишани на самиот IRC канал, но целосниот впечаток ми се промени драстично уште наредната вечер кога репризно ја гледав во присуство на еден семеен член.
364 дена оттогаш, ја чувствувам истата пасија, благодарност и ЉУБОВ, во вистинска смисла на зборот, кон она што креаторите на Lost успеаја да го направат со серијата: заокружувајќи еден круг на настани на симболичен и, ако сте вистински фан на серијата, правилен начин. Изгубени, за мене, но и за многу други фанови ширум светот не само што претставуваше „издувен вентил“; туку беше и вистинска инспирација за навлегувањето во светот на телевизијата и филмот. Длабочината на ликовите од серијата е неопислива, а поврзувањето со истите е инстантно. Многу малку светски писатели успеале тоа да го направат на големите платна, а уште помалку успеале да ги одржат карактерите интересни за цели 120 и кусур часови.
И покрај тоа што одамна е ставен крај, и можеби сето ова што го читате (барем Вие, не-толку-големите фанови на серијата) Ви изгледа смешно, Lost ќе продолжат да бидат животна инспирација за мене, а верувам и за многу останати гледачи кои беа зафатени со Lost-манијата за време на шесте сезони додека се емитуваше. Се’ што преостанува да кажам е само едно огромно БЛАГОДАРАМ до креаторите што ни овозможија да бидеме дел од оваа сага, но и до целосниот тим на серијата, почнувајќи од актери, режисери, сценаристи, па до камермани, статисти и музичкиот корпус на чело со душата на серијата: Мајкл Џакино…
Ве поздравувам со последната сцена од ова незаборавно шоу…

П.С. Во меморија на LOST, сите оние кои сакаат, можат да постираат нешто за серијата на хаштаг #WeHaveToGoBack на Твитер.
П.П.С. Би сакал да ги прочитам мислењата на останатите фанови на Изгубени: како они го доживуваат крајот на шоуто, една година потоа, и дали се’ уште се страсни фанови на истото? Се надевам дека ќе има интерес за дискусијава, барем на овој ден…
Македонска ЛОСТОСФЕРА на тема „Една година по финалето“:
- Crapwerk: Destiny Found
- Разнорија: Една година од крајот на LOST